Crucei, en soidade, os poeirentos camiños
do país onde nacen os suicidios.
Unha terra de pétreas miradas,
torvas de odio, de incomprensión.
Mesquiñas mentes rexen o seu destino,
mentres, o pensamento, se amontoa en fedorentas sentinas
de ignorantes e caladas paredes.
De odiosos filisteos de letras. Desestabilizadores.
Inconformistas.
Descridos de autentícaa Fe.
Condenados polas súas dúbidas.
Só o seu auto exterminio xustifica o paso
das súas impías almas por este mundo de deuses.
Cada día, cando baleiran o contido das sentinas,
os Xustos descobren a existencia de Deus
que, sobre a marcha, corrixe as súas liñas torcidas.
Un novo filisteo da fe,
un novo crente da razón
aparece morto pola súa propia man.
A Suprema voz silenciosa
efunde unha vez máis a Verdade sobre os píos.
A Fe crece.
A Razón afógase no seu choro.
Eu abandonei a tempo a terra onde se escriben os suicidios.
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada