Turista

Pequenos

Nazarenos

La sra. Lola

Monforte desde a alma

É alí, nos límites difusos do meu entendemento, da miña razón,
onde ao caer o chumbo do meu corpo rendido
sobre uns xeonllos dobregados por un peso inmaterial,
insoportable e denso,
paralízase o Tempo,
en espera dunha nova escusa que xustifique a súa monótono camiñar.
Cando me vexo alí, só e cansado unha vez máis,
xorden de novo vellas cuestións existe o Tempo?
Ás veces albergo serias dúbidas da súa realidade,
tan só o goteo constante de novas sensacións
cuxos sentimentos, logros e derrotas,
recórdanme que, ante a dúbida da súa existencia
nace un novo día
portador doutro marabilloso segredo ávido de ser descuberto.
Monforte existe.

Baixo o capirote

Unha mirada de desconcerto

Se que aprendiches como se infunde o medo
cando se vive acazapado
usurpando retales de conciencia.
Se que atopaches as razóns morais polas que
o insustancial acaba tornándose en ansiada necesidade material.
¡Cuan egoístas os abrazos de aire!
¡Canto orgullo subxace solapado na ignorancia!
¡Canto amor malgastei, preso do meu despropósito!
Preso da túa mirada cincenta.
Só a prata que comeza a desdibujar os meus cabelos,
eses en os que ti afundías os teus fráxiles dedos de cristal,
comezan a regalar algunhas onzas de serena cordura
a esa alma descoñecida coa que me reencontro.
Grazas a Chronos xa non somos os que fomos,
grazas a el, a senda a cada paso tórnase máis e máis prometedora.