Blog personal de Foto Rohu


Para acceder a la página oficial de Foto Rohu acceder a www.fotorohu.es y para hacerlo a la página de prensa en www.rapifoto.es. También puedes localizarme en Facebook

martes, 12 de febrero de 2008

viernes, 8 de febrero de 2008

Vixíannos


Supoño que sempre foi así. Uns vixían e outros, pola contra, son vixiados. Uns viven alleos a realidades doutro nivel de existencia, mentres que os primeiros pretenden abarcar coa súa constante mirada a gran variedade de verdades que coexisten nun universo tan complicado como infinito. Por iso uns pretendemos vivir mentres que outros o conseguen apropiándose de vidas alleas, ou de parte delas.
Vixíannos, é certo. Pero con iso só conseguen vivir sendo pantasmas nunha realidade que non lles pertence.


Supongo que siempre ha sido así. Unos vigilan y otros, por el contrario, son vigilados. Unos viven ajenos a realidades de otro nivel de existencia, mientras que los primeros pretenden abarcar con su constante mirada la gran variedad de verdades que coexisten en un universo tan complicado como infinito. Por eso unos pretendemos vivir mientras que otros lo consiguen apropiándose de vidas ajenas, o de parte de ellas.
Nos vigilan, es cierto. Pero con ello solo consiguen vivir siendo fantasmas en una realidad que no les pertenece.

domingo, 14 de octubre de 2007

jueves, 11 de octubre de 2007

Marilyn

... se que ninguén se molestará xamais en ojear, apenas levemente, estes escritos.
Ninguén invocará o meu nome que quedará baleiro de contido ao paso dos anos.
A miña pegada será borrada polo inexorable discorrer do tempo,
pero sei que a miña esencia, como a túa,
ocupasen un lugar alí onde nace o vento e dobrégase a luz da lúa,
onde se fabrican ilusións e morren os odios,
e onde sen sabelo estás só sentindo a compañía de quen amas.
Ese é o recuncho onde ansío achar a felicidade.
Ese será o refuxio onde me atoparei coa Soidade.
A miña Soidade


... sé que nadie se molestará jamás en ojear, apenas levemente, estos escritos.
Nadie invocará mi nombre que quedará vacío de contenido al paso de los años.
Mi huella será borrada por el inexorable discurrir del tiempo,
pero sé que mi esencia, como la tuya,
ocuparan un lugar allí donde nace el viento y se doblega la luz de la luna,
donde se fabrican ilusiones y mueren los odios,
y donde sin saberlo estás solo sintiendo la compañía de quienes amas.
Ese es el rincón donde ansío hallar la felicidad.
Ese será el refugio donde me encontraré con la Soledad.
Mi Soledad

miércoles, 10 de octubre de 2007

... o outono cubría xa a cidade,
o meu corpo.
E atrás quedaban aqueles momentos. Ti.
ti...
...ese día, de loito, chorei nostálxico de rabia.
Cumpríase o ciclo temido,
chegou o ocaso inevitable.
Volverás verán acariciante, conmovedor?
Primavera esperanzadora?
mundo de soños cumpridos?
Faralo?

... el otoño cubría ya la ciudad,
mi cuerpo.
Y atrás quedaban aquellos momentos. Tu.
Tu...
...ese día, de luto, lloré nostálgico de rabia.
Se cumplía el ciclo temido,
llegó el ocaso inevitable.
¿ Volverás verano acariciante, conmovedor?
¿ Primavera esperanzadora?
¿ mundo de sueños cumplidos?
¿Lo harás?
Se que aprendiches como se infunde o medo
cando se vive acazapado
usurpando retales de conciencia.
Se que atopaches as razóns morais polas que
o insustancial acaba tornándose en ansiada necesidade material.
¡Cuan egoístas os abrazos de aire!
¡Canto orgullo subxace encuberto na ignorancia!...

Sé que aprendiste cómo se infunde el miedo
cuando se vive agazapado
usurpando retales de conciencia.
Sé que encontraste las razones morales por las que
lo insustancial acaba tornándose en ansiada necesidad material.
¡Cuan egoístas los abrazos de aire!
¡Cuánto orgullo subyace solapado en la ignorancia!...