sábado 22 de septiembre de 2007

Soños


Nacer na penumbra aceda do alba
e oír o son agudo do propio choro devolto polo eco que derraman as xelidas voces,
de contido amargo, nunca cicatrizan na alma;
e márcache para repousar xunto a augas tranquilas
envolvido por trinos afastados e zumbidos de aires vindeiros. Torturando a razón.
Pero non impide gritar, baixo o último ocaso de bronce,
a palabra xustiza...

Haber nacido en la penumbra ácida del alba
y oir el sonido agudo del propio llanto devuelto por el eco que derraman las gélidas voces,
de contenido amargo, nunca cicatrizan en el alma;
y te marca para reposar junto a aguas tranquilas
envuelto por trinos lejanos y zumbidos de aires venideros. Torturando la razón.
Pero no impide gritar, bajo el último ocaso de bronce,
la palabra justicia...

martes 11 de septiembre de 2007

Saeta

Mirada

...coma se avergoñásenos a verdade da que formamos parte,
tan etérea e tan real,
tan tanxible e efémera; como a vida mesma.
Dáme o feito real da soidade
e descubrirei armado de tempo a resposta...
a miña resposta á existencia do creado.